آدم

         از عدم مارا فرا خواندند تا آدم شویم

          از بهشت عدن هم راندند تا آدم شویم

         

         بذر این نه آسمان بنشانده در یک مشت خاک

          باز روی خاک بنشاندند تا آدم شویم

         

              خاک را در گردش آوردند دور آفتاب

         گاه این گهواره جنباندند تا آدم شویم

      

            بهر پرواز تخیل گنبدی آراستند

          بر سر ما اختر افشاندند تا آدم شویم

  

         صد رسول و صد ولی الله برانگیختند

          صد صُحُف از آسمان خواندند تا آدم شویم

 

          مادران بر خاک خاموش  خون دل بگریستند

          با تولی زنده گرداندند تا آدم شویم.

 

/ 1 نظر / 8 بازدید
آرمان

آنکس که تورابه خاطر هیچ دوست میداشت رابه خاطر بسپار.... ngkadk f,n[گل][گل]